نوشته های یک آدم حال به حالی

- دلم میخواهد کسی که مرا می پیچاند موبایلش روشن بماند بفهمم کجاست

- دلم میخواهد بروم واحدهای مانده ام را پاس کنم

- دلم میخواهد هر وقت خواستم  نامرئی شوم

- دلم میخواهد طرف را با یک دختر دیگر توی یک کافی شاپ پرت و تاریک غافلگیر کنم !

-دلم می خواهد شال سبزم خطر محسوب نشود

- دلم میخواهد یه عالم بادکنک سبز هوا کنم

- دلم میخواهد سرود ای ایران را  یکصدا بدون بغض بخوانیم

- دلم میخواهد از شادی از ته قلب قاه قاه بخندم

- دلم میخواهد به بچه ها زنگ بزنم بگویم بیائید برویم کیش ...شمال ...خوش بگذرانیم

-دلم میخواهد بروم کلاس رقص . بروم  استخر.  بروم سینما  .بروم پاساژ گردی بدون اینکه  قصد خرید داشته باشم

- دلم میخواهد اس ام اس های بیمزه و بامزه بگیرم و بفرستم  بدون اینکه استفاده از اس ام اس را خیانت بدانم

- دلم  میخواهد اینقدر اشکم بی بهانه و در دسترس نباشد

 - دلم میخواهد مثل قبل عصبی بودنم مختص به یک هفته عادت ماهیانه باشد

- دلم میخواهد گاهی بدون انزجار از رسانه ملی سریال تماشا کنم

- دلم میخواهد باز عاشق گوشی نوکیای خودم باشم

- دلم نمایشگاه نقاشی انفرادی میخواهد به جای سلول انفرادی

-دلم میخواهد یک جشن ملی بگیریم همه بریزیم توی خیابون شادی کنیم

-دلم میخواهد ندا و ترانه و سهراب و اشکان و محسن وخیلیها ی دیگر که نیستند..... بودند

- دلم میخواهد کسی کتک نمیخورد . کسی شکنجه نمیشد. کسی زندانی نبود

-دلم  میخواست کسی نمیگفت دل خوش سیری چند؟

- دلم میخواهد تجاوز نبود . دروغ نبود . دین نبود

- دلم میخواست سیاست نبود . رئیس جمهور نبود . کفر نبود

- دلم میخواهد وقتی اسم کهریزک آمد مثل قبل یاد آن پیرمردها و پیر زنهای تنها بیافتم و دلم بسوزد

- دلم انگیزه برای زندگی میخواهد . شجاعت میخواهد . صبر میخواهد

- دلم میخواهد پای نت  دنبال مدل برای نقاشیهایم  باشم به جای یافتن فیلتر شکن برای دانستن حقایق

- دلم شیطنت میخواهد . چت میخواهد . وبلاگ طنز میخواهد

- دلم انتخاب میخواهد . فریاد میخواهد . پرواز میخواهد

-دلم هوای تازه میخواهد . هوای خنک  میخواهد. من دلم بهار میخواهد

- دلم شعار درود میخواهد . مرگ بر ....نمیخواهد

- دلم  یکدستی میخواهد . یکرنگی میخواهد . اتحاد میخواهد

-  دلم اخبار خوب میخواهد . روزنه امید میخواهد . پیروزی میخواهد

 من دلم میخواهد یکی بیاید بگوید ......لبخند بزنید !شما در مقابل دوربین مخفی هستید !

دیروز از یکی از شرکتهای  خدمات منازل دو نفر کارگر برای تمیز کردن جای جدید درخواست کردیم. یک پسرک جوان و دیگری مردی حدودن ۴۵ ساله که تقریبن دندانی توی دهانش نبود. در حین کار ازشان پرسیدم چند درصد از ۱۵۰۰۰ تومانی که بابت هشت ساعت کار برای هر نفر  به موسسه پرداخت میکنیم  به آنها میرسد . آنها میگفتند ما ماهیانه دویست هزار تومان ثابت دریافت میکنیم . فرقی هم نمیکند روزانه چند ساعت کار کنیم . میگفتند چون  موسسه  به آنها جای خواب میدهد حقوق کمی دریافت میکنند .. پرسیدم جای خوابتان چطور است . گفت یک خوابگاه دانشجویی در چهاردیواری ( شمالغرب تهران) کولر ندارد و تا صبح از گرما و مزاحمت پشه نمیخوابیم . پرسیدم چرا به شهرستان خودتان برنمیگردید؟گفتند ما کشاورزیم  ولی در حال حاضر کار نیست و فصل بیکاری .برای کار به تهران می آییم و گله داشتند که از  خانواده هاشان دورند . مرد میگفت دو فرزند دختر و پسر دارد و زندگیش به سختی میگذرد .دلم میخواست بدانم با وجود اینهمه مشکلات به چه کسی رآی داده اند ؟ از آنها پرسیدم .پسرک جوان سریع دستانش رو به علامت پیروزی بالا گرفت و گفت به موسوی رای داده است .  ولی مرد میانسال با لحنی تاکیدی گفت: به احمدی نژاد! ازش پرسیدم چرا احمدی نژاد ؟؟!  با لحجه غلیظ کردی جواب داد: خیلی خوبه .خیلی به ما میرسه.به ما کلی سیب زمینی داده . سهام عدالت داده .گفتم مگه پول سهام عدالت  گرفته اید.گفت بله ۸۰ هزار تومن گرفته ام . پرسیدم ماهیانه؟  گفت نه سالی۸۰ تومان ! میگفت ازشون پرسیدم هر هفته بیام پول بگیرم گفتند نه آقا جان برو سال دیگه بیا !!!!
گفتم تو چهار سال ریاست جمهوری احمدی نژاد از زندگیت راضی بودی ؟ خندید و هیچ نگفت .

 با تاسف پیش خودم گفتم اینها اقلیت طرفدار احمدی نژادند . مردمی که میتوان با یک گونی سیب زمینی و  سالی هشتاد هزار تومان خریدشان .......

به نظرم طرفداران احمدی نژاد دو دسته اند . یا افرادی بیسواد  وکم توقعند که با ناچیزترین امکانات که یک هزارم حقشان است میتوان نگهشان داشت . دسته دوم کسانیند که منافعشان با وجود احمدی نژادمحقق میشود و به قولی برایشان می صرفد و به نرخ روز نان میخورند و کاری نمیتوان کرد جز تاسف و تاسف و تاسف که این تاسف را پایانی نیست .........

           به امید روزی که به رشد فرهنگی برسیم .......................

پدر خیلی شاداب پیراهنش را درآورد ...انگار متوجه چیزی شده  بی اختیار میگه:.....آهان .....میبینم دخترهای طرفدار  موسوی بهم لبخند میزنن ... سبز پوشیدم ...!فکر کردم هنوز خوشتیپم ...!!!!

 میگم بابا جان جدن هنوز امیدواری دختر بهت لبخند بزنه!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میخنده میگه دیگه ...نه!

دلم میسوزه ....پیش خودم فکر میکنم این هم اولین دستاورد دولت آقای موسوی قبل از آمدن....

............ایجاد امید در زندگی در پدر بنده!

پ .ن : به پیری بگو پیری دست نگه دار که هنوز......داریم(جای خالی رو هر چی دوست دارید بذارید)

پ.ن : این مناظرات جذاب انتخاباتی منو از lost دیدن انداخته!!!!

 متاسفانه یکی از آشناهای نزدیکم  دو تا از عطرهای سرد و گرم تو را دارد .اینطوری میشود که وقتی از کنارم رد میشود نمیتوانم نادیده ات بگیرم . لحظه ای  مردد می ایستم.... چشمانم را میبندم و عمیقاٌ  خاطراتت را استشمام میکنم و....... مسموم میشوم از درد نا علاج حماقت هایی که مایل به تکرار و تجربه مجددشان هستم.

یاد نظریات مسخره ات راجع به استفاده از عطر می افتم ..سمت وچپ و راست لباست عطرهای  مختلف میزدی که کسی که از کنارت رد میشود هنگ کند...... من آنروز عصر تابستان از کنارت که  رد میشدم  هنگ کردم .

هنوز صبحها که دوش میگیرم ...هر چند که عجله داشته باشم ...با حوله روی  تخت دراز می کشم تا انرژی آب را به زمین منتقل کنم  طبق گفته ات و هنوزم که هنوز است علت این کار احمقانه را نمیدانم ولی هر روز به شکل مضحکی اینکار را تکرار میکنم

ما آدمها متاسفانه تاب آدمهای بی آزار و مهربان دور برمان را نداریم .. مهربانیشان را زود به فراموشی میسپاریم ...چون خوبند .چون برایمان متفاوت نیستند ..مهربانند ...سرشار از عشقند...مهربانیشان برایمان عادی میشود پس دنبال تنوعیم ....به جایش عاشق آدمهایی میشویم که آزارمان داده اند  و آزارهایشان را به جان میخریم تا بیشتر عاشقشان شویم و حتی زمانی که آنقدر به ستوه می آئیم که خودمان ترکشان میکنیم  باز میخواهیمشمان .... دوستشان داریم....گاهی آنقدر دلمان تنگ میشود که هوس میکنیم سفت در آغوش بگیریمشان...آرزو داریم بی قرارمان باشند ....خلاصه اینکه همیشه یک جای زندگیمان رلی بازی میکنند هر چند پشت صحنه ولی هستند ...گاهی با خشم ازشان یاد میکنیم ...پشت سرشان بدگویی میکنیم .....بدترین الغاب را بهشان نسبت میدهیم ولی باز دوستشان داریم و میخواهیم باشند ...این هم نوعی بیماریست دیگر....

کاش شما مردها  میفهمید که ما زنها گاهی مردی را میخواهیم که فقط دوستمان باشد ...فقط با او بنشینیم و گپ بزنیم ... یا فقط در سکوت با او قدم بزنیم .... یا مردی باشد که فقط  تحسینمان کند و برایش لوندی کنیم ..... گاهی دلم میخواهد بپرم استاد میانسالم رابغل کنم و ببوسم وقتی با رنگ و کاردک پای بوم معجزه میکند ....دلم میخواهد در بیان احساساتم بی پروا و وحشی باشم بدون اینکه کسی توقع داشته باشد تا تهش بروم .بدون اینکه احساساتم را از ترس عواقب بعدی پنهان کنم

دلم میخواست باز در یک عصر تابستانی  وقتی به خوانه ات میآیم بازترین لباسهایم را بپوشم و با هم در آشپزخانه در هم بر هم عجیب و غریبت چای بنوشیم و حرف بزنیم و تو باز بوی عطر راست و چپت با هم فرق کند ...تو با نگاهت مرا تحسین کنی و به رویم لبخند بزنی وبه حرفهایم بخندی ...ساعتها در این حال بمانیم و من برای خداحافظی تو را در آغوش بگیرم ...ببوسمت ....عطرت را حس کنم و بروم  به امید دیدار بعدی  بی هیچ توقع دیگری .....ای کاش میشد هیچ چیز از من نخواهی.......

آخرین تابلو ام را فروختم.نامش حواست. موضوع رانده شدن حوا از بهشت است.زن نیمه برهنه ایست  ازپشت. یکی از بالهایش افتاده و در حال رها کردن بال دیگرش است . رو به زمین میرود و سیبی گاز زده در هوا معلق است. کار باشکوهیست. نه اینکه چون تابلوی من است تعریف میکنم...نه ...اولین چیزی که بعد ازتمام شدنش به ذهنم  رسید همین بود...عجب کار باشکوهی !!!! همیشه دلم میخواهد تابلو هایم معنی و مفهوم داشته باشند طوری که بیننده به فکر فرو رود...حوا از این دست تابلوهاست . دوستش دارم.تابلوهایم را مثل بچه هایم دوست دارم .دلم نمیخواهد به این راحتی بدمشان بروند .دلم میخواهد ساعتها روبرویشان بنشینم و زل بزنم و لذتش را ببرم .بالاخره من خلقشان کرده ام. اما مبلغ پیشنهادی برای این یکی  دندانگیر بود. یک میلیون و هشتصد هزار تومان. خوب...قبول کردم . مخصوصاً الان که مدتیست بیکار شدم و بالاخره از آن شرکت لعنتی آمدم بیرون. چقدر دوست دارم این آزادی را.... بعد از پنج سال زندگی کارمندی و میتوان گفت اسارت حالا احساس آزادی میکنم....زندگی کارمندی به نظرم بردگیست ...خسته شدم از بله قربان گفتنها ....خلاص شدم از زندگی مکانیکی که این شرکت کوفتی برایم ساخته بود... کله سحر از خواب بیدار شدن و تا بوق سگ برای شندرغاز دویدن...با بدبختی دوساعت مرخصی گرفتن....الان وقتی ساعت یازده صبح وسط هفته در خیابان ولیعصر خرید میکنم ذوقمرگ میشوم..... شبها تا هر وقت دلم میخواهد بیدار میمانم .....کتاب میخوانم..فیلم میبینم...دیگر آرزوی کارهایی که دوست دارم به دلم نمی ماند.... ساعتها ...روزها..هفته ها نقاشی میکنم....درآمدم هم بیشتر میشود...کاری را هم میکنم که به آن عشق می ورزم.... ما آدمها سالها کاری را میکنیم که از آن متنفریم ولی  بخاطر ترس قدرت تغییر نداریم ... از ریسک کردن می هراسیم....!

من هم می ترسیدم  ولی روزی در جایی خواندم :

" آنچه را که میتوانی یا می اندیشی که میتوانی آغاز کن.در جسارت ٬ نبوغ ٬ قدرت و سحر و جادو نهفته است"

این جمله مرا متحول کرد. جسارت به خرج دادم و به شدت امیدوار بودم موفق میشوم.الان از تصمیمی که گرفتم خوشحالم . زندگیم خیلی بهتر شده. با شرکت توافق کردم و بیرون آمدم و تا چند وقت دیگر حقوق بیکاری هم می گیرم . از این بهتر نمیشود. تا چند وقت دیگر کلی سفارش میگیرم. شاگرد میگیرم خلاصه اینکه کلی وضعم خوب میشود.نگران هیچ چیز هم نیستم چون همه چیز را به  خدا سپرده ام و بابت چیزی نمیجنگم . او هم   بدجور مواظبم است.

از حوا میگفتم ....آن را به یک دوست فروختم....شاید او هم روزی این تابلو را به من تقدیم کند... سخت امیدوارم

 امروز صبح،  گيج و منگ  و له از خواب پريدم .خواب موندم در اصل . با عجله رفتم جلوي آينه صورتم رو بشورم ديدم يه مژه افتاده روي صورتم.. ...ياد بچگي هام افتادم . وقتي مژه ات مي افتاد رو صورتت دوستت ميگفت صبر كن.... دست نزن ......يه آرزو كن....حالا بگو كدوم طرفه؟ راست يا چپ . اگه درست ميگفتي آرزوت برآورده ميشد ..............يا وقتي يه قاصدك ميديديم سريع ميگرفتيمش و آرزو ميكرديم و فوت ميكرديم تو هوا...... پيش خودم فكر كردم  خيلي وقته مژه هامون  نيافتاده تو صورتمون ...خيلي ساله قاصدك نديديم.....

  يادم افتاد چندين ساله اينجوري آرزو نكردم....وقتش بود

                                                  .....خدايا......

                                                                  .......اي خدا........

نميدونستم چي بگم ....يادم رفته بود  آرزو كنم ......

......وقتي هزار تا آرزوي برآورده نشده داري و نميدوني كدومشو اول بگي........ فقط بايد بگي

ای خدايا  ......  الهي قربونت برم خدا..... مرسی...مرسی.... مرسي بابت همه چيز............!

دخترك  روي تخت سونوگرافي دراز كشيده بود و دستگاه آرام روي مواد لغزنده پوستش سر ميخورد .

 پزشك لبخند زنان به مانيتور اشاره كرد  :

-  ببين عزيزم اين كوچولوي يك ماه و نيمه شماست ........

 از گوشه چشم نگاهي به مانيتور انداخت . توده اي سفيد رنگي كه هنوز شكل بخصوصي نداشت ..با وجود غم سنگين روي دلش بي اختيار لبخند زد ...حس خوب مادري.......يك لحظه يادش رفت براي اين اينجاست كه ابعاد اين كوچولوي يك ماه و نيمه را بسنجد تا براي نابود كردنش درست برنامه ريزي كند .هميشه حالت بارداري را دوست مي داشت. حس اينكه هر چه هوس كند سريع برايش تهيه كنند.حس اينكه يك موجود ديگر در وجودش بغلتد. نگاهي كه موقع شير دادن، مستقيم به چشمانش زل بزندوانگشت كوچكش را محكم در مشتش بفشارد .حسي كه كودكش بوي مادرش را بشناسد و در آغوش كسي جز او آرام نگيرد.چقدر دلش ميخواست دختر باشد .يه دخترتپلوي سفيد كه لباس قرمزكوتاه پفي تنش كند و موهايش را خرگوشي ببندد و كفش بوق بوقي پايش كند.در دلش قربان صدقه اش رفت ... چشمانش را بست و تمام اين حسهاي زيبا را چشيد و مزه مزه كرد .هنوز لبخند روي لبانش بود. دكتر يكباره رويايش را بريد:

- چند ساله ازدواج كردي عزيزم؟

.

.

.

 يادش افتاد هنوز ازدواج نكرده است............